| |
زندگينامهی
خودنوشت منوچهر
آتشي
دوم مهرماه 1310 در
روستاي به نام "دهرود" دشتستان جنوب متولد شدم, خانواده ما جزء عشاير زنگـنه كرمانشاه بودند كه در
حدود 4 نسل پيش به جنوب مهاجرت كــــرده
بودند.
نام خانوادگي من به دليل
اينكه نام جــــد من "آتشخان زنگنه" بود"آتشي"
شد، پدرم فــردي باسوادي بود
و به دليل علاقهاي كه سرگرد اسفندياري كه در جنوب به رضاخان كوچك مشهور بود, پدرم را به بوشهر
انتقال داد و پدرم كارمند اداره ثبت و
احوال بوشهر شد.
در سال 1318 به مكتب
خانه رفتم در همان سالها قرآن و گلستان سعدي را ياد گرفتم ولي به دلــــيل
شورشي كه در آن شهر شد سال دوم را تمام نكرده
بودم از كنگان به بوشهر رفتم و در مدرسه
فردوسي بوشهر ثبت نام كردم و تا كلاس چهارم
در اين مدرســه بودم و در تمام اين دوران
شاگرد اول بودم و كـلاس پنجم را به دليـــــل
تغــــيير محل سكونت در مدرسه گلستان ثبت
نام كردم.
كلاس ششم را با
موفقيت در
دبستان گلستان به پايان رساندم, در اين ســالها بود كه
هوايي شدم و دلم براي روستا تنگ شد
و با مخالفتهايي كه وجود داشت دســـــت مادر دو برادر و
خواهرم را گرفتم به روستا بازگشتيم
و در چاهكوه بود كه با عشق آشنا شـدم و اولين شعرهايم نيز
مربوط به همين دوران است.
البته مساله علاقمندي من به شعر و شاعري به دوران كودكيام باز ميگردد خيلي كوچك بودم كه به
شعر علاقهمند شدم، اما اوليـــن تجربه
عشــــقي در چاهــكوه اتفاق افتــاد او
نيز توجهي پاك و ساده دلانه به من داشت, آن دختر
خيلي روي من تاثير گـذاشت و در واقــــع
او بود كه مرا شاعر كرد.
شاعر مجموعه"آواز خاك" در ادامه با بيان اين
نكــــته كه در آن ســـــالها ترانههاي زيـادي
سرودم و به دليل نرسيدن ما به هم و ازدواج
آن دختر با مرد ديگر و سرطاني كه بعـدها
به آن دچار شد رد پايي اين عشق در تمام
اشعار من به چشم ميخورد.
پس از آن به بوشهر بازگشتم و دوره متوســطه را در
دبيرسـتان سعادت به پايان رساندم, در آن
ســالها بود كه اشـــعارم را
روزنامههاي ديــواري كه در اين مدرسه درسـت كرده بوديم
منتشر ميكردم و حتي در اين سالها در
چند تئاتر نيز نقشهايي ايفاء
كردم.
او در ادامه با بيان
اين نكته كه پس از اتمـــام دوره دبيـــرستان به دانشـراي عالي راه پيدا كرده است و به عنوان
معلم مشغـــول به تدريس شـــده, گفــــت: در همين
ســــالها اولـين شعرهايم را در مجله
فردوسي منتــــشر كردم و اين شعرها محصول سرگشتـــگي در
كوهها و درههاست كه به صورت ملموس در
اشعار من بيان شدهاند.
آشنايي با حزب توده تاثيرات بسيار زيادي بر آثار من
گذاشت و شــعرهاي زيادي براي اين حزب با
نامهاي مستعار در روزنامههاي آن روزها
منتشــــر كردم و حتي در 29 مـــرداد پس از
كودتا در ايجـاد انگيزه به كارگران براي
شورش نقش بسزايي داشــــتم, ولي با مـــسائلي كه
براي حزب بهوجود آمد,؛ از اين حزب فاصله
گرفتم و فعاليت جدي سياسي من به نوعـي
پايان يافت.
من تاكنون دوبار
ازدواج كــردهام كه هر دو بار كه بيثمر بوده است, همسر اولم با اين كه دو فرزند از او
داشتم (البته پسرم مانلي به دليل بيماري
كه داشت فوت كرد) به دليــــل اينكه من
حاضر نشدم با او به آمريكا بروم از من جدا شــــد و
دختــــرم شقايق نيز در حال حاضر در آلمان
وكـــيل است. در سال 1361 ازدواج ديگــري داشتم كه
آنهم به انجام نرسيد و يك دختر نيز از اين
ازدواج دارم.
فعاليتام را با آموزش و پرورش آغاز كردم البته شغلهاي
متعددي را تجـــربه كردم, مدتي با صدا و سيما
همكاري داشتم, مســــئول شعر مجله
تماشــــا بودم, مشـــاور ادبي نشريات و انتشارات مختلف
بودهام و در حال حاضر نيز در نشريه
كارنامه مشغول هستم.
من با اين ســــن ام هيچ كتــــابي نيست كه در حوزه فعاليتام
ناخوانده مانده باشد, اگر كساني كه به شعر
علاقهمند هستند و حس ميكنـــــند
قريحه شـعري دارند به سراغ شعر بروند و گرنه به
دنبال شعر رفتن كاري عبث و بيهوده است.
مثل شبي دراز
با هر چه روزگار به من داد
با هر چه روزگار گرفت از من
مثل شبي دراز
در شط پاك زمزمه خويش مي روم
با من ستاره ها
نجواگران زمزمه اي عاشقانه
اند
و مثل ماهيان طلايي شهاب ها
در بركههاي ساكت چشمم
سرگرم پرفشاني تا هر كرانه
اند
همراه با تپيدن قلبم پرنده ها
از بوته هاي شب زده پرواز مي
كنند
گل اسب هاي وحشي گندمزار
از مرگ عارفانه يك هدهد غريب
با آه دردناكي لب باز مي
كنند
با هر چه روزگار به من داد هيچ و هيچ
با هر چه روزگار گرفت از من
با كولبار يك شب بي ياد و خاطره
با كولبار يك شب پر سنگ
اختران
تنها ميان جاده نمناك مي روم
مثل شبي دراز
مثل شبي كه گمشده در او چراغ
صبح
تا ساحل اذان خروسان
تا بوي ميش ها
تا سنگلاخ مشرق بي باك مي
روم
 |
 |
 |
