یک

یک ، همیشه سرفصل شروع است . یک آغاز ، یک دید ، برای دوباره بودن و دوباره زادن .اما این یک لعنتی ، یک قبلی هم دارد . ..نه آن صفر گرد و قلنبه ی کذایی ، نه ، غرض آن تدبیر پشت پــرده است که اصلا چگونه ساخته و پرداخته شده ، که در نهایت

□□□□□

                                               تو می دانستی!

    تو مـــی دانستی این رفتن بی بازگشـــت است و من نمی دانستم. پلــک هایم را بستم و شمردم تا... به خاطــر ندارم تا کدامـــین عدد رســـیدم که دیــگر بلد نبـــــودم ادامه دهم، فـقــــط نور های ســـفید مـی آمـــدنـــد و مـــی رفتند یا شـــاید من

□□□□□

                                                       تو

نه نمی شه.همه چيز خسته کننده است.اين اتاق ، اين هوا، اين لبخند و تو و باور کن همه چيز دچار روزمرگی ای شده که خاص توئه و مطلوب تو و من دچار ياس هميشگی دستهای توئم.از تو هيچ کاری بر نمياد و هيچ چيز من و از اين تکرار خالی نمی کنه و تو رهام نمی کنی حتی تو خلوتم............ببين تو ذهنم چهار تا نقطه

□□□□□

                                                ده و ده دقیقه

ـــ سلام..........می یاد .می شینه.لبخند می زنه.می دونم که چای می خواد.     می یارم.می خوره.لبخند می زنه.یعنی ممنون.می شینم. روزنامه رو می دم دستش.خوشحاله که حرف اضافه نمی زنم.

□□□□□